Een reis naar het land van Kybele en koning Midas

In heel Anatolië zijn archeologische overblijfselen van een cultus ter ere van het oervrouwelijke gevonden, vanaf de prehistorie tot ver in de Romeinse tijd.
De oudste vondsten, die met deze cultus samenhangen, zijn kleine niet-antropomorfe (vioolkistvormige) idolen, die met hun primaire vrouwelijke rondingen iets weergeven van de kosmische oerheelheid, die tijdens deze vroegste culturen nog werd beleefd.
De antropomorfe oermoeder (6000 v.Chr.) zit op een troon geflankeerd door wilde dieren, panters, luipaarden of leeuwen, soms heeft zij deze dieren op schoot; ook onschuldige dieren zoals herten kunnen zich aan haar zijde bevinden.

Op de hoogvlakte ten westen van Ankara woonde tussen 1200 en 600 v.Chr. het volk van de Phrygiërs. In dit gebied bevinden zich talloze rotsgevel-monumenten, vele meterhoge bergwanden bewerkt met strak geometrische motieven, die als achtergrond voor een cultus dienden en als zodanig de grens tussen de zintuiglijke wereld en het bovenzinnelijke markeerden. Zij vormden een omlijsting voor een grotere of kleinere nis, waarin een beeld geplaatst kon worden: een vrouwengestalte, de Oermoeder, de "Moeder der Goden" zoals Cicero haar noemde. Zij was de heerseres van het dierenrijk - de Potnia Theron - het voorbeeld van de mens, die de dierlijkheid in zich beheerst. Zij verbeeldde de omhullende natuur, waarin de mens zich opgenomen voelde als een kind in de armen van zijn moeder. Vele geheimzinnige in de rotsen uitgehakte trappen leiden tot haar onzichtbare hemeltroon; ook zijn er trappenschachten, die diep in de aarde afdalen naar een cultusplaats.

De Oermoeder is alom tegenwoordig.....
Ooit baarde zij de goden, de mensen en het zichtbare kleurrijke kleed van de natuur, dat ieder seizoen een ander aanzien heeft en waarin het weven van Persephone, de voedende vruchtbaarheid van Demeter, de majestueuze vormen van Rhea en de barende vitaliteit van Gaia werken.
De Oermoeder baart, koestert en voedt vanuit een ondoorgrondelijke wijsheid de voortdurende metamorfose van bloeien en verwelken, eten en gegeten worden; zij verzorgt het evenwicht en de samenhang van alles met alles; zij hoedt de geheimen van dood en leven in de tijd.
Zij omvat tevens het gehele zielenverleden van de mensheid, zij heeft de mensontwikkeling gedragen, omhuld en begeleid en nog steeds schenkt zij ons haar levenskrachten, die wij ervaren bij een wandeling in een bos, een zeiltocht op zee, een klimtocht in de bergen en iedere ochtend als wij uit de onbewustheid van de slaap verrijzen, zijn wij verkwikt mede door haar regenererende krachten.

De Grote Moeder IS.....

De imposante kunstwerken uit de achtste en zevende eeuw v.Chr., die we op deze reis zullen tegenkomen, getuigen van een mensheidsfase, waarin de herinnering aan kosmische oerbeelden de mens nog omzweefde. In de stilte van de serene ruimtelijkheid en de puurheid van licht en lucht, op de naakte rotsen, hoogverheven boven het dagelijks bestaan werd de verbondenheid met de Oermoeder ervaren.
Toen de vanzelfsprekende directe waarneming van de levendig stromende lichtwereld vervaagde, moest een decor van grootse met geometrische motieven versierde rotsgevelwanden de beleving van de scheppende godenwereld tijdens de cultus ondersteunen.

Een tocht langs deze onbekende, mysterieuze heiligdommen - ver weg van onze moderne wereld - brengt ons niet alleen in contact met de natuur, maar ook met onszelf!